รสชาติชีวิต...นิสิตปีหนึ่ง (๑)

 

 


อารัมภบท

เรื่อง “รสชาติชีวิต...นิสิตปีหนึ่ง” เป็นนวนิยายขนาดสั้น
เขียนเพื่อเป็นที่ระลึก เนื่องในโอกาสครบรอบ ๑๐ ปี
ของการเป็นน้องใหม่ของสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง เมื่อปี ๒๕๔๑
เนื่องจากคิดว่าจะต้องใช้เวลาเขียนนาน จึงเริ่มเสียตั้งแต่วันนี้
เพราะกว่าจะเขียนเสร็จก็คงถึงช่วงครบรอบ ๑๐ ปี ในปี ๒๕๕๑ (หรืออาจเสร็จช้ากว่านั้น)

 


มหาวิทยาลัยที่กล่าวถึงในเรื่องนี้นั้น จะอยู่แถวไหน ชื่ออะไร ขอไม่บอก -“-
แต่อ่านไปแล้วคงรู้ได้ในที่สุด

 


แรงบันดาลใจที่จะเขียนเรื่องนี้ มาจากเสียงกลองของฝ่ายสันทนาการ 
เดินผ่าน/ได้ยิน/ได้เห็น น้องๆ ร้องเพลงและเต้นกันสนุกสนาน
ก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงสมัยที่ตนเองเป็นเฟรชชี่
นับเป็นปีแห่งความทรงจำ มีกิจกรรมมากมายที่ได้เข้าร่วม
โดยเฉพาะกิจกรรมเข้าห้องเชียร์ (ว๊าก)อันสุดโหด ซึ่งคิดถึงทีไรก็จะยิ้มได้ทุกครั้ง

 

ตัวละครในเรื่องทุกตัวมีตัวตนจริง แต่มีการเปลี่ยนชื่อเพื่อความเป็นส่วนตัว
มีการแต่งเติมบทสนทนาในบางส่วนเพื่ออรรถรสของเรื่อง
เนื่องจากมีบางถ้อยคำที่สูญหายไปจากความทรงจำ

 


ตอนที่ ๑ นกที่จากรัง

 

...ลำดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว....เกดแก้วพิกุลยี่สุ่นศรี
จะโรยร้างห่างสิ้นกลิ่นมาลี.........จำปีเอ๋ยกี่ปีจะมาพบ
ที่มีกลิ่นก็จะคลายหายหอม.........จะพลอยตรอมเหือดสิ้นกลิ่นตลบ
ที่มีดอกก็จะวายระคายครบ.........จะเหี่ยวแห้งเซาซบสลบไป


    (จาก ขุนช้างขุนแผน)

 

“หนูคิดถึงบ้าน  หนูไม่อยากไปไหน...”
“ไม่มีใครรักหนูซักคน ทุกคนเสือกไสไล่ส่งให้หนูไป...”
“หนูเรียนที่จังหวัดเราก็ได้ ไม่อยากไปอยู่ที่อื่นเลย”


เสียงคร่ำครวญของ “กอบัว” สาวน้อยวัยไม่เต็มสิบแปด ที่กำลังนอนหนุนตักของป้า ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

“ป้าแต้ว” ซึ่งช่วยพ่อกับแม่ของกอบัวเลี้ยงหลานสาวมาตั้งแต่ยังเป็นทารก 
ออกปากถามน้องชายผู้เป็นพ่อของหลานสาว
“เด็กคนนี้มันกี่ขวบแล้ว”
“หนูยังไม่ถึงสิบแปด” กอบัวชิงตอบ
“นึกว่าแปดขวบ ร้องไห้เหมือนเด็กๆ เลย แค่ไปเรียนหนังสือเอง” ป้าปลอบไปถอนหายใจไป
“ป้าอะ ใจดำ ป้าอยากให้หนูไปไกลๆ ใช่ไหม แง”



ป้าถอนหายใจอีกรอบ ไม่รู้จะว่าอย่างไรดี
“สอบได้แล้วก็ไปเรียนเถอะ มีคนอยากเรียนแต่ไม่ได้เรียนตั้งเยอะ” พ่อพยายามปลอบ



หลังจากพ่อและป้าทั้งขู่ทั้งปลอบจนเหนื่อย กอบัวก็ยอมรับที่จะออกจากบ้านมาเรียน
(ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนด้ามจอบแพ่นกบาลได้ ถ้าพูดแล้วไม่รู้จักฟังซะที)



“แต่หนูจะกลับบ้านทุกเสาร์อาทิตย์เลยนะ” กอบัวยื่นข้อเสนอ
ฝ่ายพ่อไม่เห็นด้วย “นานๆ กลับทีก็ได้ กลับมาก็ไม่มีอะไร เสียเวลาเดินทางเปล่าๆ”
“ไม่เอาอะ หนูจะกลับ” ฝ่ายเด็กดื้อยังดื้อต่อไป
“ตามใจ ๆ” พ่อและป้าเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงด้วย

 

กอบัวค่อยสบายใจขึ้น เมื่อทางบ้านยินยอมให้กลับบ้านได้ทุกสัปดาห์
และเริ่มดำเนินการต่างๆ ที่ต้องทำก่อนมหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียน
เธอและอ้อมใจ เพื่อนที่เรียนมาด้วยกันในระดับมัธยมศึกษา ณ โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด
นัดหมายกันทางโทรศัพท์ เรื่องการมาทำธุระตามลำพัง โดยไม่มีผู้ปกครองตามมาดูแล 


“ไป-กลับ คงไม่ได้นะบัว เรามีธุระติดๆ กันสี่วันเลยอะ ”
“เราก็มี แต่ว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะไปนอนที่ไหนล่ะอ้อม ไม่กล้านอนโรงแรมอะ  กลัวผี”
“บ้านกล้วยไง อยู่แถว ๆ โชคชัยสี่นะ” อ้อมใจตอบ
“โชคชัยสี่อยู่ที่ไหน เราจะไปกันถูกรึเปล่า” กอบัวชักกังวล
“วันแรกอะ เรานัดเจอกะกล้วยที่สวน’สิตไง จะได้ไปพร้อมๆ กัน เสร็จธุระแล้วจะไปหาบัวที่คณะ
ก่อนเข้าไปขอไปเดินมาบุญครองก่อนละกัน  เสร็จธุระกี่โมงล่ะ” อ้อมใจวางแผน
“ยังไม่รู้เลย มารอตอนบ่ายๆ ได้ปะ กลัวหากันไม่เจอ” กอบัวกังวล
“อือ ก็ได้ ” อ้อมใจรับคำ

 

นัดหมายกันเรียบร้อย ทั้งสองสาวต่างเก็บข้าวของ เพื่อเตรียมไปค้างคืน ๔ คืน
สองวันสองคืนแรกผ่านไปได้ด้วยดี 
ในคืนที่สาม กอบัวและอ้อมใจนั่งนิ่งๆ เงียบๆ อยู่ในห้องพัก


“อ้อม เราคิดถึงบ้านจัง” กอบัวเสียงเครือ
“เราก็คิดถึง” อ้อมใจตอบด้วยเสียงแบบเดียวกัน
“คิดถึงบ้านจังเลยนะ” กอบัวเริ่มร้องไห้
“เราก็เหมือนกัน” อ้อมใจร้องไห้ตาม
“มะรืนนี้ก็ได้กลับแล้วเนอะ” กอบัวพูดปลอบใจตัวเองและเพื่อน
“แป๊บ ๆ เอง  พวกเราเข้มแข็งเข้าไว้” อ้อมใจเช็ดน้ำตา
“มาแค่สี่ห้าวันยังร้องไห้เลย แล้วมาอยู่ยาวๆ จะไหวไหมเนี่ย ” กอบัวพึมพำ

 

 

โปรดติดตามกันต่อไป (ถ้าสนใจจะอ่านต่อไป แหะ)

 

     Share

<< ฝากไว้เตือนใจตน (๓)แสงดาวส่องทาง >>

Posted on Sun 22 Jul 2007 14:44

 

 
  
 






ก่อนเลือนลับ...ลาหาย...ในสายลม
แสงดาวส่องทาง
รสชาติชีวิต...นิสิตปีหนึ่ง (๑)
ฝากไว้เตือนใจตน (๓)
ฝากไว้เตือนใจตน (๒)
ฝากไว้เตือนใจตน (๑)
ทานตะวัน
Can you feel the love tonight.
Forget me not.
Colors of The wind.
เสียงคลื่นเห่คือเสียงปลอบ...มอบแด่เธอ
Lost in space.
คิดถึงย่า (๙)
ต้นไม้ในบ้านหลังเก่า
ของสวรรค์เสวยรมย์ (ภาค ๒)
ของสวรรค์เสวยรมย์
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑.๑)
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑)
= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v



Comments

บังเอินเข้ามาเจอค่ะ แต่อยากบอกว่าชอบอ่านที่คุนเอมเขียนจัง รุ้สึกว่าใช้พาสาอะไรแบบนี้ดีมากกก จะเข้ามาอ่านบ่อยๆจะได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย ดีจังค่ะ เห็นแอบมีแปลเพลง หลายคอมเม้นบอกว่าเพราะ แต่ทำไมฝนถึงดูม่าได้เลย น่าเฉียดายจัง

ขอมาสวามิภักดิ์ด้วยคน อิอิ
FonZaa   
Mon 24 Dec 2007 11:26 [2]
 

มารออ่านเหมือนกันคะ
วันเกิดส้มทัง้ที ก็ไม่ได้กลับ้านไปหาแม่เลย >_< เศร้า~
{somzaaaa@iamorange   
Sat 25 Aug 2007 19:15 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn