คิดถึงย่า (๙)


 

สวัสดีค่ะ ทุกท่าน

 

ไดอารี่หน้านี้ขอซิกแซกจากเรื่องน้ำท่วมที่เขียนค้างเอาไว้
กลับมาเขียนเรื่องที่ค้างไว้นานกว่า (-"-) คือ "คิดถึงย่า" ตอนที่ ๙
หลังจากเว้นระยะไปนานพอสมควร เอมก็กลับมาเขียนแล้ว ^^"
ไม่รู้มีใครจำเรื่องนี้ได้บ้างไหมนะคะ

 

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๑ http://aims.diaryclub.com/?date=20070103 
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๒
http://aims.diaryclub.com/?date=20070104

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๓ http://aims.diaryclub.com/?date=20070105
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๔ http://aims.diaryclub.com/?date=20070108

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๕ http://aims.diaryclub.com/?date=20070111
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๖  http://aims.diaryclub.com/?date=20070125

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๗ http://aims.diaryclub.com/?date=20070129
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๘ http://aims.diaryclub.com/?date=20070221

 

 

ในตอนที่ ๙ นี้ ว่าด้วยเรื่องน้ำปลาและกะปิค่ะ
(รู้สึกว่าพักนี้ไดอารี่นี้จะมีแต่กลิ่นกะปิและน้ำปลา อิอิ)


 


หลายครั้งที่เอมไปซื้อน้ำปลาที่ห้างสรรพสินค้า

ขณะที่หยิบขวด หรือจ่ายเงิน...
...วูบหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงย่า...
คิดถึงความแตกต่างระหว่างวิถีชีวิตของเราย่า-หลาน
เพราะเหตุที่ว่าน้ำปลาที่ย่ากิน
นั้น
ต้องไปซื้อถึงสถานที่ผลิตเลยทีเดียวเชียว
เรียกกันว่า "น้ำปลาหนองบัว" ซื้อทีนึงหลายปี๊บอยู่ค่ะ
ไม่รู้เหมือนกันว่าอร่อยแตกต่างจากน้ำปลาอื่นขนาดไหน
ถึงต้องลงทุนเดินทางไปซื้อมาจากแหล่งที่อยู่ไกลบ้าน (น่าจะราว ๆ ๖-๗ กิโลเมตร)
เพราะจริง ๆ แล้วมีรถน้ำปลาให้บริการทุกต้นเดือน

 

 

เรื่องนี้ไม่รู้ใครเคยมีประสบการณ์บ้างนะ
คือเมื่อกินน้ำปลาจนหมดขวดแล้ว ต้องเก็บขวดเอาไว้ซื้อขวดใหม่
จะซื้อกี่ขวดก็ต้องเอาขวดเก่าไปแลกจำนวนเท่ากัน
...เดี๋ยวนี้ยังมีแบบนี้อีกไหมคะ?

 

 

รถน้ำปลาจะมีลำโพงใหญ่ ๆ คอยกระจายเสียงว่า...
"ขณะนี้รถน้ำปลาได้มาบริการท่านถึงบ้านแล้วนะครับ
ท่านที่สนใจจะซื้อไว้รับประทาน ทั้งด้านนอกด้านใน
(หมายถึง ทั้งบ้านที่ติดถนนและทั้งที่อยู่ลึกเข้าไปในซอย)
เตรียมขวดเอาไว้ให้ดีนะครับ
รถน้ำปลาของเรามาบริการท่านเดือนละครั้ง ทุกวันจันทร์ต้นเดือน"

คือเขามาขายถึงบ้านแค่เดือนละครั้งค่ะ
ถ้าซื้อไม่ทันก็ต้องไปซื้อที่ร้านขายของชำที่มีอยู่หลัก ๆ แค่ร้านเดียวในหมู่บ้าน
(อีกร้านนึงผลุบ ๆ โผล่ ๆ เดี๋ยวปิดเดี๋ยวเปิด เลยไม่นับ -"-)
ราคาที่ขายในร้านก็จะแพงกว่ารถน้ำปลา
เพราะร้านที่ว่าก็ซื้อน้ำปลาจากรถนี้ไปขายต่อ ดังนั้นจึงต้องบวกกำไร
หลายบ้านจึงตั้งใจจดจ่อ รอรถน้ำปลา กะว่าไม่ให้พลาด...

 

แต่เรื่องนี้ใช้กับย่าไม่ได้...เชอะ เชอะ เชอะ
ไม่มีเสียหละที่ย่าจะต้องมานั่งรอคอยรถน้ำปลา แบบไม่คลาดสายตา
เพราะพอน้ำปลาใกล้หมด ก็จะเริ่มมีการรวบรวมสมัครพรรคพวก
เตรียมไปซื้อน้ำปลาหนองบัวกันอีกแล้ว ^^
ก่อนหน้านั้นจะต้องมีการเตรียมการ
ด้วยการล้างขวดน้ำปลาที่กินหมดแล้ว คว่ำไว้
ตากแดดให้ข้างในขวดแห้งสนิท...

 

 

อ้อ...ไม่รู้ท่านผู้อาวุโสบ้านไหนเป็นแบบบ้านเอมบ้าง
คือ ท่านจะขยันเก็บถุงพลาสติกเอาไว้ใช้งาน
ถุงแบบถุงร้อนที่ใส่ก๋วยเตี๋ยวนะคะ
เทของออกแล้วไม่ทิ้งค่ะ เอาไปล้าง คว่ำครอบปากขวดไว้
ให้น้ำไหลออกมาจากถุง พอแห้งสนิทแล้วก็จัดเก็บ
ถุงนี้มีประโยชน์  อ่านได้ในบรรทัดต่อไป...

 

 

เมื่อได้น้ำปลามาแล้วก็ย่าจัดการกรอกใส่ขวด
ใช้กรวยนะคะ กลัวหกค่ะ เสียดาย ๆ
กรอกใส่ขวดแล้ว ใช้ถุงพลาสติกครอบปากขวด แล้วเอาฝาขวดปิดอีกทีนึง
ขั้นตอนนี้จะรับประกันคุณภาพ...
ว่าไม่มีเสียหละที่แมลงวันจะมาแอบดูดกินน้ำปลา
แล้วทิ้งบุตรแลธิดาของมัน (คือไข่แมลงวัน ซึ่งต่อมาคือหนอน)
เอาไว้ให้เราดูต่างหน้าได้ -*-



 

กระปุกกะปิก็เช่นกันค่ะ
กรณีนี้เป็นอนัตริยกรรมเลยทีเดียว
หากเอมเปิดกระปุกแล้วปิดฝาไม่แน่น
แม่จะโกรธมากกกกกกกกกก
เพราะอาจจะได้ทารกแมลงวันมานอนอ้อยส้อยในเนื้อกะปิ
ให้แม่เจ็บใจเล่น (-"-)

 

 

กลับมาที่เรื่องน้ำปลาของย่า...
เมื่อกรอกน้ำปลาใส่ขวด ปิดฝาเรียบร้อยแล้ว
ก็จะเอามาเรียงเป็นแถวเป็นแนวไว้ที่นอกชาน ให้แดดส่องถึง
เวลาจะกินก็หยิบไปกินทีละขวด ๆ พอใกล้หมดก็ไปซื้อมาทีละหลาย ๆ ปี๊บ
เป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ ^^

 



เขียนไปก็ยิ้มไป คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ตามประสาคนชอบรำลึกความหลัง
แล้วพบกันใหม่เมื่อเอมมาอัพไดฯ นะคะ ^^v

 

 

:)

     Share

<< ต้นไม้ในบ้านหลังเก่าLost in space. >>

Posted on Mon 25 Jun 2007 20:40

 

 
  
 






ก่อนเลือนลับ...ลาหาย...ในสายลม
แสงดาวส่องทาง
รสชาติชีวิต...นิสิตปีหนึ่ง (๑)
ฝากไว้เตือนใจตน (๓)
ฝากไว้เตือนใจตน (๒)
ฝากไว้เตือนใจตน (๑)
ทานตะวัน
Can you feel the love tonight.
Forget me not.
Colors of The wind.
เสียงคลื่นเห่คือเสียงปลอบ...มอบแด่เธอ
Lost in space.
คิดถึงย่า (๙)
ต้นไม้ในบ้านหลังเก่า
ของสวรรค์เสวยรมย์ (ภาค ๒)
ของสวรรค์เสวยรมย์
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑.๑)
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑)
= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v
คิดถึงย่า (๘)
เขียนถึงความรัก
สอนตัวเอง
"Wishing Well Project"
เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
คิดถึงย่า ( ๗ )
คิดถึงย่า ( ๖ )
แถลงกวน
คนเลี้ยงช้าง : ช้าง (ก็) เลี้ยงคน
ดอกไม้น้อย



Comments

เพิ่งรู้นะครับว่าแมลงวันชอบกินกะปิ :)
สิลินท์   
Mon 25 Jun 2007 1:50 [1]




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn