คิดถึงย่า ( ๗ )

 

สวัสดีค่ะ

 


...คิดถึงย่าตอนที่ ๖ เอมเล่าเรื่องกินด้วงและจิ้งหรีดไปแล้ว
ในตอนที่ ๗ นี้ขอเขียนเรื่องกินอีกหน ว่าด้วยขนมจีนและน้ำยา

 

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๑ http://aims.diaryclub.com/?date=20070103 
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๒
http://aims.diaryclub.com/?date=20070104
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๓ http://aims.diaryclub.com/?date=20070105
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๔ http://aims.diaryclub.com/?date=20070108
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๕ http://aims.diaryclub.com/?date=20070111
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๖  http://aims.diaryclub.com/?date=20070125

 

 


"ขนมจีน" ไม่มีใครไม่รู้จัก ใช่มะ
วิธีการทำนั้น มีขั้นตอนมากมาย เอมเห็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ
จนนึกดีใจแทนคนสมัยนี้ที่มีแป้งสำเร็จรูป  ไม่ต้องหมักเองให้ลำบาก
จนนึกเสียใจแทนคนสมัยนี้  ที่ไม่ได้เห็นความงามของแต่ละขั้นตอน
ซึ่งทำให้เคารพในน้ำเหงื่อและเรี่ยวแรงที่ลงไป
อาหารที่ทำเองนั้น  มักรู้สึกว่าอร่อยกว่าไปซื้อกิน 
เพราะมีคุณค่าตรงนี้แฝงอยู่กระมัง
นอกจากนี้ยังช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างคนในหมู่บ้าน
เพราะทำครอบครัวเดียวไม่ไหว ต้องไปตามคนอื่น ๆ มาช่วยด้วย
แน่ละ งานนี้ย่าเป็นแม่งานใหญ่

 

 

เริ่มด้วยการแช่ข้าวสารในน้ำ  ทิ้งไว้ ๑ คืน
จากนั้นนำข้าวดังกล่าวมาหมัก (หมักกับอะไร เอมก็ไม่รู้)
 หมักข้าวไว้ในกระบุง  ใช้ใบไม้ชนิดหนึ่งปิดไว้ เดาว่าเป็นใบกระท้อน
ทิ้งไว้ ๒ คืน  ก็จะนำข้าวที่หมักนั้นไปโม่ในโม่หิน โม่จนเป็นแป้งข้าวเจ้า
(ที่บ้านย่ายังมีโม่หินนะ คิดดูว่าโบร่ำโบราณขนาดไหน)
แป้งที่ได้จากการโม่  ต้องทิ้งไว้อีก ๑ คืน
จากนั้นนำมาใส่ถุงผ้าใบใหญ่ ๆ ทับไว้พอแห้ง
ขั้นตอนต่อมาคือนำแป้งข้าวเจ้ามาต้มให้สุก   แล้วจึงตี/กวน ให้เหลว
สีมันจะขาวขุ่นคล้าย ๆ แป้งที่ใช้ทาวันสงกรานต์น่ะค่ะ

 

 

กระบวนการต่อมาคือตั้งน้ำให้ร้อน 
ภาชนะที่ใช้โดยมากหม้อใบใหญ่หรือกระทะใบบัวที่ใช้กวนทุเรียนน่ะค่ะ
นำแป้งขนมจีนมาใส่ในห่อผ้าขาวหนาๆ 
ที่ห่อผ้านั้นจะมีสิ่งที่เอมไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไร
หน้าตามันคล้ายๆ รูที่อยู่ตรงฝักบัวที่ใช้รดน้ำต้นไม้
พอน้ำร้อนได้ที่  ก็จะบีบแป้งที่อยู่ในห่อผ้าให้ผ่านมาตามรูนี้
จะได้แป้งเส้นเล็กๆ ตกลงไปในน้ำร้อน กลายเป็นเส้นขนมจีนยาวๆ
จากนั้นใช้ไม้พายขนาดย่อม ตักขึ้นมา  ใช้มือจับให้เป็นลูกๆ
วางเรียงในกระจาดที่รองด้วยใบตองที่เช็ดจนสะอาด
พอเรียงได้เต็มกระจาดแล้ว  เอาใบตองปิดไว้ข้างบนอีกครั้ง  เพื่อกันฝุ่น

 

 

เล่าเรื่องขนมจีนไปแล้ว มาถึงเรื่องน้ำยาบ้าง
น้ำยาที่อร่อยที่สุดสำหรับเอมคือน้ำยาปูนาค่ะ
ที่กรุงเทพฯนี่ไม่เคยเห็นมีร้านไหนทำนะ แต่ที่บ้านทำ
นับเป็นงานที่มีขั้นตอนมาก (อีกแล้ว)
เริ่มต้นด้วยการออกไปล่าปูนา ตามท้องร่อง ทุ่งนา ฯลฯ
พอได้ปริมาณมาก ๆ  ก็จับขังไว้ในภาชนะที่ปูหนีไม่ได้
ทิ้งไว้ ๑ คืนให้มัน "คายขี้"  (ตามสำนวนของคนแถวบ้าน)
คือให้ปูมันได้ถ่ายของเสียในตัวออกมา
จากนั้นก็ล้างปูให้สะอาด ไม่ให้มีขี้ดินขี้โคลนเกาะตามตัว

 


แล้วการประหัตประหารก็เริ่มขึ้น T_T
คือจับปูนาใส่ครกใหญ่แล้วตำลงไปด้วยสาก เอ๊ย! ไม้ตีพริก
ตอนนั้นเอมเฉย ๆ  ไม่คิดสงสารปูที่ต้องตายเพื่อเรา 
แต่ตอนนี้สงสารมาก และเลิกกินน้ำยาชนิดนี้ไปแล้วด้วย
แต่เอมก็ไม่เคยลงมือตำเองเลยนะคะ  
แต่ไปจับปูนาน่ะเคย เพราะเป็นงานที่สนุกสำหรับเด็ก

 


น้องปูนาจะถูกตำจนร่างกายแหลกแหลว เนื้อผสมกับน้ำ
จากนั้นตักซากขึ้นมา ใส่ในผ้าขาวบาง 
บีบแรงๆ ให้เนื้อและน้ำไหลออกมาให้หมด
กากที่ระบุไม่ได้แล้วว่าเป็นปูนั้น  จะถูกทิ้งไป
จากนั้นก็โขลกเครื่องแกงที่จะทำน้ำยา
ซึ่งถ้ามีคนช่วยงานมากก็จะทำไปพร้อมกับการประหารปู
มีตัวชูโรงสำคัญที่ทำให้น้ำยามีกลิ่นหอม  คือกระชาย
บางครั้งย่าก็ใช้ให้เอมไปขุดมาจากที่ไหนสักแห่งรอบ ๆ บ้าน 
ซึ่งหน้าที่นี้เอมชอบทำเพราะมีผลประโยชน์ทับซ้อน อิอิ
เนื่องจากต้นกระชายอ่อน สีแดงๆ นั้น จิ้มกะปิอร่อยดี
เวลาไปขุดเหง้ากระชาย  จึงมักได้ต้นกระชายติดมือมาด้วยทุกที

 


เมื่อของทุกอย่างพร้อมแล้ว  ย่า/ป้า/แม่ก็จะทำน้ำยา 
นำเครื่องแกงที่ละเอียดดีแล้ว  ลงไปละลายน้ำในหม้อ
ยกขึ้นตั้งไฟรอจนเดือด  ใส่เนื้อและน้ำปูลงไป
ไม่นานก็จะมีกลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก
ส่งสัญญาณไปที่ขา  ให้วิ่งไปในครัว  มือคว้าจาน
ไปยื่นให้ย่าหยิบขนมจีนใส่พร้อมราดน้ำยา
"ซอยแตงกวาโรยหน้าให้ด้วยนะย่า หนูชอบ"
แล้วเจ้าเด็กตะกละก็ถือจานเดินย่องๆ เพราะกลัวทำหก
แอบไปหลบกินคนเดียวใต้ต้นไม้

 

อร่อยจัง (^_^)

 

     Share

<< คิดถึงย่า ( ๖ )เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง >>

Posted on Mon 29 Jan 2007 12:22

 

 
  
 






Forget me not.
Colors of The wind.
เสียงคลื่นเห่คือเสียงปลอบ...มอบแด่เธอ
Lost in space.
คิดถึงย่า (๙)
ต้นไม้ในบ้านหลังเก่า
ของสวรรค์เสวยรมย์ (ภาค ๒)
ของสวรรค์เสวยรมย์
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑.๑)
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑)
= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v
คิดถึงย่า (๘)
เขียนถึงความรัก
สอนตัวเอง
"Wishing Well Project"
เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
คิดถึงย่า ( ๗ )
คิดถึงย่า ( ๖ )
แถลงกวน
คนเลี้ยงช้าง : ช้าง (ก็) เลี้ยงคน
ดอกไม้น้อย
คิดถึงย่า ( ๕ )
Blog Tag = บ๊อกแถก ?
คิดถึงย่า ( ๔ )
คิดถึงย่า ( ๓ )
คิดถึงย่า ( ๒ )
คิดถึงย่า ( ๑ )
รายการกลับเนื้อกลับตัว ปี ๒๕๕๐
๓๑ ธันวาคม
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๔)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๓)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๒)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๑)
วจีกรรมในโลกไซเบอร์
รักนี้ที่ยิ่งใหญ่
อ่านไว้เตือนใจตน



Comments

หิว หิว หิว =D
นิว   
Tue 30 Jan 2007 16:03 [1]




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn