คิดถึงย่า ( ๔ )

 

 

สวัสดีค่ะ

 

 

ขอโทษที่ดองได  หายไปทำงานและพักผ่อนตามประสาค่ะ
ไม่รู้เลยว่ามีคนสนใจติดตามอ่านหลายคน
ขอบคุณคุณจี๊ยบ  ที่เฉลยปริศนาภาษาให้ในไดฯหน้าที่แล้ว
ตกลงว่า เล่ว  เขียนว่า เร่ว จริงๆ ด้วยสิ
เอมเปิดพจนานุกรมเจอแล้วละ  เย้ !

 


" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๑ http://aims.diaryclub.com/?date=20070103 
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๒
http://aims.diaryclub.com/?date=20070104
" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๓ http://aims.diaryclub.com/?date=20070105

 

 

วันนี้เล่าเรื่องกิจกรรมของย่ากันดีกว่า  อิอิ
เรื่องที่ทำบ่อยๆ ( หลานพยายามเขียนให้คล้องจอง )  ได้แก่

 

 

" ถลกผ้านุ่งเก็บบอน
ถอนหน่อไม้หน้าฝน
ตัดต้นไม้ในสวนเรา
เฝ้านั่งหั่นหมาก
ออกปากด่าหลาน "

 

 

๑. เก็บบอน

 

จำได้ว่าย่าจะต้องรั้งผ้านุ่งขึ้นมาสูง ๆ  เพราะต้องลงไปแช่ในน้ำ
ต้นบอนพวกนี้มันอยู่ในน้ำบ้าง  ตามตลิ่งบ้าง
ถ้าอ่านตั้งแต่แรก  จะรู้ว่าย่านุ่งโจงกระเบนและไม่ใส่รองเท้า
พอได้บอนมาแล้วหนึ่งหอบใหญ่  แถมด้วยอาการคันอีกเล็กน้อย
ก็เอามาปอกเปลือกบาง ๆ ของมันออก
จากนั้นตัดเป็นท่อน ๆ ขนาดประมาณ ๒ นิ้ว  ก่อนจะลงมือแกง
ที่บ้านเอมมักแกงบอนใส่กุ้ง หรือไม่ก็ปลานะคะ
โดยมีกฎว่าแกงชนิดนี้ห้ามกินกับอาหารอื่นที่ปรุง
ด้วยน้ำมัน
เช่น ไข่ทอด  ปลาเค็มทอด ผัดผัก  ฯลฯ
ไม่งั้นจะคันคอ  ซึ่งไม่เคยทดลองว่าจะคันจริงไหม  
ถ้ากลับบ้าน สงสัยจะต้องลองดีสักหน่อย ( หาเรื่องใส่ตัว ฮ่า ๆ )

 



๒.ถอนหน่อไม้



รอบ ๆ บ้านมีก่อไผ่เต็มไปหมด  สารพัดพันธุ์
จึงมีหน่อไม้ไผ่ตง ไผ่เขียว ไผ่ส้ม ๆ  ไผ่อะไรนักก็ไม่รู้
ชื่อทางวิชาการว่ามันเป็นหน่อไม้ของไผ่พันธุ์ไหนบ้าง
เอมก็ไม่ทราบเกล้าจริง ๆ ค่ะ เขียนไปตามที่ที่บ้านเรียก ๆ กันมา 
หน่อไม้มีเยอะมาก มาก….ก…..ก   จนกินกันไม่ทัน
ยิ่งหน้าฝน มันแทงหน่อขึ้นมาพรึบพรับ ๆ 
บางวันเอมจะเอาตะกร้าใบใหญ่ไปใส่
ใส่ได้เต็มเลยจนต้องลากตะกร้ากลับบ้าน  หิ้วไม่ไหวเพราะมันหนักมาก
วิธีการที่เอมใช้คือหักมันด้วยมือเปล่า สำหรับต้นไม่ใหญ่มาก
และตัดมันด้วยมีดสำหรับต้นใหญ่ขึ้นมาหน่อย
จนถึงขั้นขุดด้วยเสียม / จอบ ถ้าต้นมันใหญ่มากๆ
กรณีนี้มักจะเป็นหน่อไม้ไผ่ตง  ซึ่งเอามาต้มกระดูกหมูอร่อยเหาะ



 

ถ้าหน่อไม้เยอะมาก  ก็จะต้องมีการแปรรูปเพื่อให้เก็บไว้กินได้นาน
ที่บ้านมักทำหน่อไม้ดอง  แน่นอนว่าย่าเป็นแม่งานในการนี้ 
บางครั้งเที่ยงคืนแล้วย่ายังนั่งหั่นหน่อไม้อยู่
อันนี้จัดเป็น OHOP ( One House One Product )  ของย่า 
หน่อไม้ดองหรือหน่อไม้เปรี้ยวตามที่แม่เอมเรียกนั้น
เอามาทำกับข้าวได้หลายอย่าง   แต่ที่กินบ่อย ๆ คือแกงส้มใส่ปลา
หรือจะเอามาต้มแนว ๆ เดียวกับผัดกาดดองก็ยังได้
สะอาด  ปราศจากสารพิษ  เพราะผลิตเองตั้งแต่หน่อไม้ยังอยู่ในดิน ^^

 


 

๓.ตัดต้นไม้



บ้านเอมเป็นบ้านสวน  มีต้นไม้มาก และอายุก็แตกต่างกัน
ทั้งวัยชรา วัยทอง วัยกำดัด วัยเด็ก ฯลฯ
บางต้นอาวุโสมากแล้ว  ชักอ่อนแรงลง  ท่าทางจะโค่นมิโค่นแหล่
ย่าก็จัดการให้มันได้ตายสมใจแถมจุดไฟฌาปนกิจให้ด้วย
บางครั้งถ้าต้นมันไม่ผุมาก  เราก็จะช่วยกันเลื่อยไม้  เก็บไว้เผาถ่านได้ 
ส่วนเศษกิ่งไม้เล็ก ๆ  เอาทำเป็นฟืนใช้ในตอนแรกที่เริ่มจุดไฟก่อนจะใส่ถ่าน
ถ่านกับฟืนนี้แตกต่างกันชัดเจนตรงผลของการใช้ค่ะ 
ถ่านไม่ทำให้ก้นหม้อดำสักเท่าไหร่  ส่วนฟืนทำให้ดำปี๋เลย ( ขี้เกียจล้างสุดๆ )

 



มีครั้งหนึ่งที่กิจกรรมนี้ของย่า ทำให้เอมคิดเสียดายไม่หาย
เพราะย่าฟันต้นทุเรียนแก่ๆ ต้นนึงลงมา  จากนั้นจุดไฟเผา
บนต้นทุเรียนมีกล้วยไม้  " เหลืองจันทบูรณ์ "  กอใหญ่มากอยู่ด้วย
เมื่อก่อนไม่รู้ราคาเลยไม่คิดมาก  ต่อมาพอรู้  โอว  แพงนะเหลืองจันท์นี่น่ะ
ผิดไหมที่หลานจะเสียดาย T^T

 


 

๔. หั่นหมาก

 


ย่ากินหมากมาตั้งแต่สาวยันแก่ 
ไม่รู้ว่าช่วงที่ประเทศไทยรณรงค์ไม่ให้มีการกินหมาก
ในยุคเชื่อผู้นำชาติพ้นภัย  นี่ย่าลำบากมากไหม

 

 

ที่บ้านเราปลูกหมากด้วย  แน่นอน เป็นของย่าแต่เพียงผู้เดียว
ต้นหมากจะมีรูปทรงคล้าย ๆ ต้นมะพร้าว แต่ผอมกว่ามาก
ลักษณะการออกดอก  ให้ผลก็ใกล้เคียงกับมะพร้าวอีก
พอมันได้ที่ก็จะจัดการสอยทะลายหมากลงมา
หมากนี่เป็นพืชสารพัดประโยชน์  นอกจากจะกินผลได้
คนสมัยก่อนใช้กาบหมากที่ตัดใบทิ้งแล้ว  เอามาห่อของ   
ปู่เอมใช้ห่อข้าวเวลาไปสวนค่ะ ( เกิดไม่ทัน แต่มีคนเล่าให้ฟัง )
กาบหมากอีกเช่นกันแต่ยังไม่ตัดใบทิ้ง
เอมนั่งบนกาบแล้วให้คนอื่นช่วยลากส่วนใบของมัน
กลายเป็นรถลากได้อีก  เลียนแบบซานตาครอส   โฮะๆ โฮะๆ

 

 

หมากดิบผลสีเขียว  เวลาจะกินต้องปอกเปลือกออก
เนื้อในสีน้ำตาลอ่อน ๆ ลักษณะเป็นลูกกลม ๆ ข้างบนแป้นเล็กน้อย 
เนื้อนิ่มเอามีดหั่นเบา ๆ  ก็ได้เป็นชิ้น ๆ
หมากสุกผลสีส้ม  เนื้อในสีน้ำตาลเข้ม  เนื้อแข็ง
ต้องออกแรงมือมากหน่อย  จึงจะหั่นได้

 

 

ช่วงไหนเป็นหน้าหมาก  มีหมากสดมากเกินจะกินไหว
ต้องมีการกักตุนไว้ในยามขาดแคลน
เริ่มด้วยการปอกเปลือกหมากออกแล้วหั่น 
กิจกรรมนี้ใช้เวลามาก บางทีตีหนึ่งตีสองย่าก็ยังหั่น
บางคราวมีหลานนั่งสัปหงกโงกเงกเป็นเพื่อน
เสร็จแล้วก็วางหมากลงบนแผ่นสังกะสี เตรียมยกไปตาก
หมากสดที่ตากแล้วก็จะกลายเป็นหมากแห้ง
เก็บใส่ปี๊บเล็กๆ ไว้กินได้นาน  แม้จะไม่อร่อยมากแต่ก็คงดีกว่าอด

 

 

๕. ด่าหลาน

 

ชะอุ๊ย ! ซนนิดซนหน่อย ปีนต้นไม้ ห้อยโหนโจนทะยาน
แหย่ปากหมา แกล้งดึงหางแมว  เดินหนีย่าไปจนตกบ่อเกือบตาย ฯลฯ 
แถมดื้อไปบ้าง  ช่างเถียงไปหน่อย  -''-
ก็อย่าเสียอารมณ์เพราะหนูเลยนะย่าจ๋า

 

 

 

แล้วเราจะมาคิดถึงย่ากันต่อไป ในวันต่อๆ ไป...

 

     Share

<< คิดถึงย่า ( ๓ )Blog Tag = บ๊อกแถก ? >>

Posted on Mon 8 Jan 2007 14:11

 

 
  
 






ของสวรรค์เสวยรมย์
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑.๑)
เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑)
= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v
คิดถึงย่า (๘)
เขียนถึงความรัก
สอนตัวเอง
"Wishing Well Project"
เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
คิดถึงย่า ( ๗ )
คิดถึงย่า ( ๖ )
แถลงกวน
คนเลี้ยงช้าง : ช้าง (ก็) เลี้ยงคน
ดอกไม้น้อย
คิดถึงย่า ( ๕ )
Blog Tag = บ๊อกแถก ?
คิดถึงย่า ( ๔ )
คิดถึงย่า ( ๓ )
คิดถึงย่า ( ๒ )
คิดถึงย่า ( ๑ )
รายการกลับเนื้อกลับตัว ปี ๒๕๕๐
๓๑ ธันวาคม
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๔)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๓)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๒)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๑)
วจีกรรมในโลกไซเบอร์
รักนี้ที่ยิ่งใหญ่
อ่านไว้เตือนใจตน
รับให้เป็น
เขียนกลอนแล้วจ้า
ชั่วนิรันดร์บางทีก็แสนสั้น
ทุกข์เพราะคิดผิด
นิทานเรื่องลาแก่
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๕)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๔)



Comments

อยากมีความผูกพันอย่างนี้กับย่าของเราบ้างจัง แต่คุณย่าเสียไม่แล้ว

เทคแคร์ค่ะ
แตงกวา   
Mon 8 Jan 2007 21:59 [4]

อ่านแล้วคิดถึงย่ามากๆคะ
กิจกรรมของย่าดูน่าสนุกดีคะ
ชอบตอนถอนหน่อไม้คะ
เพราะเราชอบทานหน่อไม้
ไปถอนด้วยเผื่อจะได้ทานมั่งคะ
กิ้วๆๆๆ
aquaaew   
Mon 8 Jan 2007 17:31 [3]

ยินดีได้รู้จักจ้า
aor   
Mon 8 Jan 2007 15:56 [2]

ผ่านมาหลายรอบ แต่ไม่มีเวลาอ่านแบบเป็นจริงเป็นจัง ไม่อยากอ่านผ่าน ๆ
แต่ยังไม่มีโอกาสยอ้นไปอ่านคิดถึงย่าตอนแรก ๆ ได้แต่อ่านตอนนี้ตอนเดียว
เรามีชีวิตอยู่กับตาและยาย ไม่มีสวน แต่ที่บ้านขายของที่โรงเรียน และตาเป็นครูตอนเย็นก็รับซ่อมทีวี (ไม่คิดตังค์) ก็คงจะมีความทรงจำไปคนละแบบน่ะ

สำหรับเอมแล้ว ความรู้สึกและสิ่งที่บรรยายออกมา คาดว่าเขียนไปแล้วอมยิ้มไปแน่ ๆ เพราะมันมีสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ความรู้สึกที่ ณ วันนั้นเป็นไง แม้จะเลือน ๆ ไปบ้าง แต่เชื่อว่า...นึกถึงก็รู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก

ที่เหมือนกันคงจะเป็น "บอน" อะนะ ใช่แบบเดียวกันป่ะไม่รู้ รู้แต่ของเราอ่ะเสื้อผ้าชุดยุวกาชาดเละเทะไปหมดเลย ซักไม่ออก ยายชอบไปตัด มันอยู่ริม ๆ แอ่งน้ำข้างที่จอดรถ แต่เราชอบไปเล่นอ่ะ คันคะเยอทั้งตัว อิอิ

ส่วนหมาก เฮ้อ!! ยายเราไม่กินหมาก น่าเสียดาย มีแต่ญาติ ๆคนอื่นกินหมาก

ด่าหลานนี่เป็นทุกคน ยายเราด่าและตีด้วย แต่พอตีเสร็จก็มาโอ๋ แต่ยายเราอ่ะ โดยเฉพาะด่าเวลาไปตามจากวงไพ่
ButterScotch   
Mon 8 Jan 2007 13:39 [1]




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn