คิดถึงย่า ( ๒ )

 

 

สวัสดีค่ะ

 

 

" คิดถึงย่า " ในตอนที่ ๒ ขอเสนอเรื่องการเสริมสวยหลานสาว
ด้วยความปรารถนาให้หลานสาวคนไม่สวยได้เป็นผู้เป็นคน

" คิดถึงย่า " ตอนที่ ๑ อยู่นี่ค่ะ http://aims.diaryclub.com/?date=20070103 
แล้วคืนนี้เอมจะตามไปเยี่ยมเพื่อนๆ ชาวไดให้ครบทุกคอมเม้นท์นะคะ ^^


 

เข้าเรื่องความสวยความงามกันเลยดีกว่า..
ย่ากับแม่ช่วยกันเสริมสวยหลาน/ลูกของตน
เริ่มจากการที่แม่ตัดขนตาทารกลูกจนสั้นกุด
แล้วใช้นมสดทาทุกวัน จนมันงอกขึ้นมาใหม่
ปัจจุบันนี้ถ้าใครได้เห็นขนตาเอมคงจะนึกขอบคุณแม่
เพราะช่างแต่งหน้าตอนรับปริญญายังถามว่า
" อ้าว ดัดกับปัดขนตามาก่อนแล้วหรือคะ "
ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไรกะขนตาตัวเองเลยแม้แต่น้อย
 แต่ว่าก็ว่าเถอะ  เอมไม่คิดว่าเป็นผลจากการตัดขนตา
มันน่าจะมาจากพันธุกรรมมากกว่า
เพราะว่าแม่เป็นคนที่มีตาและคิ้วคมเข้มมาก

 



นอกจากหน้าตาแล้วก็มีเรื่องรูปร่าง..
ทุกเช้าและเย็นเมื่ออาบน้ำให้หลาน ย่าจะทำการดัดขา
การอาบน้ำหลานนั้นอาบด้วยน้ำอุ่น
จัดแจงเสร็จสรรพย่าจะนั่งตัวตรงยืดขาออกไป  จับหลานวางพาดบนขา
หัวหลานจะอยู่ตรงข้อเท้าพอดี  ส่วนปลายเท้าก็อยู่ประมาณหัวเข่าย่า
( พยายามคิดภาพตามนิดนึงค่ะ )
จากนั้นย่าจะจับขาสองข้างยืดออกให้ตรง โอววววว
ทารกหลานร้องไห้ทุกครั้งที่โดนดัดขา
จนพ่อสงสาร จึงไปบอกย่าว่า " ขาโก่งดีกว่าขาหักนะโยม "
( พ่อเรียกย่าว่า"โยม" เดาว่าคงติดมาตั้งแต่ตอนบวช )


 


แต่ย่าหรือจะยอม ยังคงดัดขากันต่อไป
แม่เล่าว่า ทุกครั้งที่พ่ออยู่ในเหตุการณ์นี้จะพูดตลอดว่า
" ขาโก่งดีกว่าขาหักๆ "  ด้วยความสงสาร
ไม่ต้องพูดถึงทารกเจ้าของขา ร้องไห้ทุกวัน
ตอนนั้นถ้าพูดได้หลานคงอยากจะพูดว่า
" หนูเจ็บนะๆ ย่าใจร้ายๆ " 

 

 


ปัจจุบันเอมขาไม่โก่ง แต่ไม่แน่ใจว่าเพราะได้รับการดัดขาหรือว่าเพราะพันธุกรรม
เนื่องจากแอบไปส่องๆ ขาป้าๆ อาๆ หญิง  ลูกสาวย่าน่ะแหละ ก็ไม่เห็นขาใครโก่งสักคน
เอ๊ะ !  หรือว่าย่าดัดให้ทุกคน เหมือนที่ดัดให้หลาน..

 

 

อีกเหตุการณ์ประทับใจ  ไม่เกี่ยวกับเสริมสวยแต่อยากเล่า
คือการมีส่วนร่วมทางดาราศาสตร์ของเราย่าหลาน
ไม่ได้เล่าให้ขำ  แต่เล่าเพราะคิดถึงย่าทีไรก็อดคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้
เป็นเรื่องเกี่ยวกับจันทรุปราคาค่ะ  บางคนเรียก " ราหูอมจันทร์ "
ด้วยความเชื่อว่าพระราหูได้อมพระจันทร์เอาไว้
ซึ่งตามตำนานว่าพระราหูโกรธพระจันทร์ที่ไปฟ้องพระนารายณ์
ว่าพระราหูซึ่งเป็นอสูรแอบมาดื่มน้ำอมฤตด้วย
( ซึ่งจริงๆ แล้วเรื่องนี้เอมว่าเทวดาก็ขี้โกงนะ )
พระนารายณ์ทรงขว้างจักรไปตัดตัวพระราหูขาดเป็น ๒ ท่อน
พระราหูไม่ตายเพราะดื่มน้ำอมฤตเข้าไปแล้ว 
กลายเป็นมีสองส่วนแทน คือพระราหูและพระเกตุ
ดังนั้นเวลาพระราหูเห็นพระจันทร์  ก็จับกินทุกทีด้วยความโกรธแค้น

 




จำได้ว่าทุกครั้งเกิดปรากฏการณ์นี้ จะได้ยินเสียงปืน
นอกจากหวังจะไล่ราหูแล้วคงเกิดจากความคึกคักมันมือของผู้ยิงด้วย
เพราะคนที่ยิงส่วนมากมักเป็นพวกขี้เมาในหมู่บ้านน่ะแหละ  -''-
ส่วนย่า..จัดการปูกระสอบปุ๋ยเป็นที่นั่งตรงลานหน้าบ้านเอม
แล้วไปหยิบกะละมังมานั่งเคาะ  ป๊งๆ  ป๊งๆ  ป๊งๆ
หลานรักก็เข้าไปนั่งข้างๆ  มีอุปกรณ์คือชามข้าวสังกะสีและช้อนกินข้าว
ช่วยย่าเคาะ  ป๊งๆ  ป๊งๆ  ป๊งๆ  ตาก็จ้องมองไปที่ดวงจันทร์ที่เว้าแหว่ง
เอมจำไม่ได้แล้วว่าคราสหมดตอนไหน  เดาว่าหลับไปก่อน

 



ทุกครั้งที่เห็นหรืออ่านเรื่องเกี่ยวกับสุริยุปราคาหรือจันทรุปราคา
เอมอดที่จะยิ้มในใจไม่ได้  คิดถึงย่าค่ะ 
คิดถึงความน่ารักแบบที่คนสมัยนี้ไม่มีแล้ว
มันอาจจะดูตลกหรือดูไร้สาระก็ได้สำหรับบางคน
แต่เอมว่ามันสะท้อนถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันกับธรรมชาติ
ที่ชาวบ้านรู้สึกว่าดวงดาวต่างๆ ล้วนมีความสำคัญและมีบุญคุณต่อชีวิต
ดังนั้นเมื่อเกิดอะไรขึ้นกับดวงจันทร์  ก็จะต้องช่วยเหลือกัน
เอมไม่รู้ว่าตอนนี้มีคนเมืองสักกี่คน
ที่ได้มีโอกาสแหงนหน้ามองฟ้าในคืนที่เกิดคราส...
คิดแล้วก็อยากจะเศร้า  แต่ไม่เศร้าหรอก
เพราะความทรงจำนี้มันสวยงามเกินกว่าที่จะทำให้ใจเศร้าได้ค่ะ

 

 


...ตอนหน้าเล่าเรื่อง " ปลูกผักสวนครัวหัวใจชื่นบาน " ดีกว่า ^^

 

 

     Share

<< คิดถึงย่า ( ๑ )คิดถึงย่า ( ๓ ) >>

Posted on Thu 4 Jan 2007 11:51

 

 
  
 






เรื่องเล่าเมื่อเรายังเด็ก (๑.๑)
= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v
คิดถึงย่า (๘)
เขียนถึงความรัก
สอนตัวเอง
"Wishing Well Project"
เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
คิดถึงย่า ( ๗ )
คิดถึงย่า ( ๖ )
แถลงกวน
คนเลี้ยงช้าง : ช้าง (ก็) เลี้ยงคน
ดอกไม้น้อย
คิดถึงย่า ( ๕ )
Blog Tag = บ๊อกแถก ?
คิดถึงย่า ( ๔ )
คิดถึงย่า ( ๓ )
คิดถึงย่า ( ๒ )
คิดถึงย่า ( ๑ )
รายการกลับเนื้อกลับตัว ปี ๒๕๕๐
๓๑ ธันวาคม
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๔)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๓)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๒)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๑)
วจีกรรมในโลกไซเบอร์
รักนี้ที่ยิ่งใหญ่
อ่านไว้เตือนใจตน
รับให้เป็น
เขียนกลอนแล้วจ้า
ชั่วนิรันดร์บางทีก็แสนสั้น
ทุกข์เพราะคิดผิด
นิทานเรื่องลาแก่
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๕)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๔)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๓)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๒)



Comments




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn