คิดถึงย่า ( ๑ )

 

 

สวัสดีค่ะ


 

วันนี้เอมอ่านบล๊อกของตัวเอง  ซึ่งไม่ได้อัพเดทมา ๑ ปี ๑ วันแล้ว T^T
มีเรื่องที่เคยเขียนถึงย่า  ตั้งชื่อว่า  " คิดถึงย่า "
อ่านแล้วก็ " คิดถึงย่า " ขึ้นมาจริงๆ เลยเกิดอยากจะเขียนต่อไปอีก
จึงนำของเดิมมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ลงให้อ่านในไดอารี่  ระหว่างนี้ก็ปั่นต้นฉบับตอนใหม่ๆ ไปด้วย
ไม่สามารถระบุความยาวได้ว่ายาวแค่ไหน
แล้วแต่กำลังกายของคนเขียน  ซึ่งเกิดจากกำลังใจจากคนอ่าน 
ฮี่ๆ  ขออ้อนหน่อยเถอะ  ^^


 

 

นำลงบล๊อก  เมื่อ  สิงหาคม ๒๕๔๘
แก้ไขเพื่อลงในไดอารี่  เมื่อ  ๒ มกราคม ๒๕๕๐


 

 

คิดถึงย่า

 


....วันนี้คุยกะใครสักคนแล้วคิดถึงย่า


 

ถ้าย่าอยู่ถึงป่านนี้อายุคงเกือบ ๑๐๐ ปีแล้วละ
ความทรงจำที่เล่าต่อไปนี้ อาจจะเล่าย้อนไปย้อนมา
ใครที่มาอ่านอย่ารำคาญ หรือจะรำคาญก็ได้ แหะๆ
เพราะพอเล่าเรื่องหนึ่ง  ความทรงจำอีกเรื่องหนึ่งก็ไหลออกมา
บางครั้งไม่ปะติดปะต่อกัน   คงมีบ้างที่กระโดดไปกระโดดมา
เหมือนนิสัยคนเขียนไดฯที่กระโดกกระเดก  แฮ่

 

 

ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องย่าไปเรื่อยๆ
จนกว่าจะนึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรอีก

 



ภาพของย่าที่อยู่ในใจของเอมก็คือผู้หญิงผอมบางคนหนึ่ง
ผมขาวเกือบทั้งศีรษะ มีแซมสีดำราวๆ ร้อยละ ๑๐
ไว้ผมสั้นทรงเดียวกับแม่พลอยในเรื่องสี่แผ่นดิน
ย่านุ่งโจงกระเบนตลอดชีวิต กินข้าวด้วยมือ
และไม่เคยใส่รองเท้าเลย

 



ที่มุมหนึ่งของบ้านย่า เป็นมุมตำหมาก
มีเชี่ยนหมากวางอยู่ตรงนั้น..
เคยสำรวจเชี่ยนหมากย่า  ยังจำได้ดีถึงวันนี้
ในนั้นมี ตะบัน เต้าปูน หมากสด หมากแห้ง พลู ผ้าเช็ดปากสีแดง ยาฉุน
ย่านั่งอยู่ตรงนั้น มือเหี่ยวๆ ผอมๆ หยิบใบพลูขึ้นมา
เอาที่ตักปูน ทำด้วยทองเหลืองแบนๆ ควักปูนป้ายเข้าที่ใบพลู
แล้วเอาหมากสดวาง ( ถ้าช่วงไหนไม่ใช่หน้าหมากก็เป็นหมากแห้ง )
แล้วม้วนๆใส่เข้าไปที่ตะบัน เริ่มตำเสียงดัง ก๊กๆ ก๊กๆ ก๊กๆ
พอได้ที่ ก็เอาไม้ลักษณะเป็นแท่งๆ กลมๆ ดันที่ก้นตะบัน
แล้วหมาก ๑ คำก็อยู่ในมือ  ส่งเข้าปากเคี้ยวหยับๆ อย่างน่าอร่อย

 

 

ในตอนนั้นเอมคิดว่าหมากนี่คงจะอร่อยมาก
ก็ย่ากินอยู่ทุกวันอะ  เลยขอย่ากินสัก ๑ คำ
ตอนแรกย่าไม่ยอม บอกว่า "เดี๋ยวยันหมาก"
ฝ่ายหลานก็ไม่ยอมๆ จะกินๆ ( ดื้อมาตั้งแต่เกิด )
ในที่สุดก็ทนการรบเร้าเซ้าซี้ไม่ไหว
ย่าตัดรำคาญด้วยการตำหมากคำเล็กๆ ให้ ๑ คำ
หลานรับมากินด้วยอาการลิงโลดใจเป็นที่สุด
ผลที่ได้คือ รู้สึกว่าลิ้นแข็ง วิ่งไปคายทิ้งน้ำหูน้ำตาไหล ...
สรุปอาการได้ว่า ยันหมาก ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยนะนี่

 

 

ขอเล่าย้อนไปในสมัยเอมเป็นทารก
จริงๆ มีตั้งแต่ยังอยู่ในท้องด้วยซ้ำไปค่ะ
บ้านนี้ขยันเล่าเรื่องให้ลูก/หลานฟัง 
เลยมีเรื่องอดีตเก็บไว้ในสมองมาก แหะๆ

 

 

แม่เล่าว่า...
ย่าช่วยเลี้ยงเอมมาตั้งแต่แรก
เพราะเป็นลูกคนแรกของแม่และหลานคนแรกของบ้าน
ไม่มีใครเลี้ยงเด็กเป็นสักคน ย่าจึงมารับภาระนี้ด้วยความเต็มใจ
ช่วงวันสองวันแรกที่เอมเพิ่งคลอด
ย่าไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลไปแอบมองหลาน
ออกปากว่า หลานขาวที่สุดเลย..



 

ย่าหารู้ไม่ว่า...
เด็กแดงคือเด็กขาว...
เด็กขาวคือเด็กดำ..

 

 

กลับมาอยู่บ้านได้ ๒-๓ วัน  ทารกหลานจึงสำแดงผิวที่แท้จริงออกมา
ใครสักคน ( จำไม่ได้แล้ว ) ออกปากว่า.. " ดำจนเขียว "
ตอนนั้นคงจะดำมากจริงๆ แถมชอบใส่ชุดสีแดงอีกต่างหาก  ฮ่าๆ
ปัจจุบันมาอยู่กรุงเทพฯได้ราวๆ ๙  ปี  สีผิวสว่างขึ้นมาก
หากผู้อ่านมีความรู้เรื่องเครื่องสำอางก็ขอแจ้งข้อมูลความดำว่า
ตอนนี้เอมใช้แป้งลอร่า เมอซิเย่ เบอร์ ๓ ใช้รองพื้นซิสลีย์เบอร์ ๒

 

 

พูดถึงเรื่องแป้งๆ เลยคิดประเด็นที่จะเล่าได้อีกแล้ว
เล่าเรื่องเสริมสวยทารกหลานดีกว่า

 

 

 


....ตอนต่อไปนะคะ

 

     Share

<< รายการกลับเนื้อกลับตัว ปี ๒๕๕๐คิดถึงย่า ( ๒ ) >>

Posted on Wed 3 Jan 2007 0:42

 

 
  
 






= = = ปัดฝุ่นไดอารี่ = = =
= = = การเดินทางของปากกาด้ามหนึ่ง = = =
Have I told you lately.
เอมกลับมาแล้ว ^.^v
คิดถึงย่า (๘)
เขียนถึงความรัก
สอนตัวเอง
"Wishing Well Project"
เรื่อยเรื่อยมาเรียงเรียง
คิดถึงย่า ( ๗ )
คิดถึงย่า ( ๖ )
แถลงกวน
คนเลี้ยงช้าง : ช้าง (ก็) เลี้ยงคน
ดอกไม้น้อย
คิดถึงย่า ( ๕ )
Blog Tag = บ๊อกแถก ?
คิดถึงย่า ( ๔ )
คิดถึงย่า ( ๓ )
คิดถึงย่า ( ๒ )
คิดถึงย่า ( ๑ )
รายการกลับเนื้อกลับตัว ปี ๒๕๕๐
๓๑ ธันวาคม
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๔)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๓)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๒)
ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในโลก (๑)
วจีกรรมในโลกไซเบอร์
รักนี้ที่ยิ่งใหญ่
อ่านไว้เตือนใจตน
รับให้เป็น
เขียนกลอนแล้วจ้า
ชั่วนิรันดร์บางทีก็แสนสั้น
ทุกข์เพราะคิดผิด
นิทานเรื่องลาแก่
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๕)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๔)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๓)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๒)
ชีวิตนี้น้อยนัก (๑๑)



Comments

มาเม้นแล้วนะค่ะ

คิดถึงย่าจังอ่ะ

*-*
   
Wed 3 Jan 2007 17:18 [2]

ตามมาอ่าน หลังจากได้อ่านกลอนของคุณเอม ใน ธรรมะใกล้ตัว จากลานธรรม

เพลงเพราะ และเนื้อหาในแต่ละตอนของไดอารี่ดีมาก อ่านเพลินแบบอิ่มเอมจัง ต้องแวะมาอ่านเติมพลังบ่อยๆแล้ว^_^
เก่ง   
Wed 3 Jan 2007 13:21 [1]




Post Comment






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn